Om 5.20u ben ik weer wakker. Vandaag gaan we naar Clearwater voor het spotten van dolfijnen op de Seascreamer, de grootste speedboot ter wereld. Hierna rijden we via de kustlijn verder naar Sanibel.
Al vroeg schuiven we voor een lekker Amerikaans ontbijtje Ponderosa binnen. We nemen allemaal wat lekkers van het buffet.
Hierna moet Ronald weer tanken (de Jeep schijnt nogal wat te lusten). We vervolgen onze weg naar Tampa/Clearwater.
We komen even over 11u aan in Clearwater. De TomTom van Peter stuurt ons grasveldjes op en in wegen die niet (meer) bestaan, we hebben heerlijk gelachen.
Nadat een agent ons de weg (terug) had gewezen kunnen we recht tegenover de Seascreamer parkeren voor $2. Geweldig.
We kopen kaartjes voor de rit van 12u en moeten om 11.50u boarden (net een vliegtuig). In de tussentijd gaan we naar de Marina, een overdekt gebouw waar we sanitair kunnen ontspannen en waar we wat kouds kunnen drinken.
Om 12u vertrekt de seascreamer met ons en 10 anderen aan boord (er is plek voor 75 man) voor een ritje naar de Golf van Mexico. Al snel ziet de kapitein aan het einde van de haven 2 dolfijnen die zich na een tijdje ook aan ons laten zien.
Als de seascreamer ‘full trottle’ de haven uit gaat komen de dolfijnen achter de boot aan in spoor van de boot met de golven spelen. Wat een geweldig gezicht is dit.
Onderweg is er genoeg te zien. Er wordt het een en ander verteld over huizen die te zien zijn vanaf het water van Hulk Hogan, Lisa Marie Presley en andere, wat minder bij ons bekende, amerikanen.
Ook een snoepig grijs huisje van een vrouwtje dat in de jaren ‘70 haar land met huis erop niet wilde verkopen aan grondbezitters van het land om haar huisje heen, en nu een van de meest gewilde huisjes in die buurt bezit, geweldig toch?
Na de waanzinnige boottocht gaan we een hapje eten bij de McD en daarna rijden we ruim 3 uur door naar Sanibel een eilandje in de golf van Mexico waar de dolfijnen en manatee’s voor de kust zwemmen.
De TomTom weet ons voor het hotel te brengen en we krijgen een kamer (112) op de begane grond 2 minuten lopen van het strand. We zetten onze spullen op de kamer en lopen naar het strand. Daar hangt al een lekker dreigend zwart luchtje en na 30 minuten begint het te druppelen. De temperatuur is prima.
De waterafvoer van het hotel heeft het een beetje moeilijk en het deurmatje dreef weg in het overtollige water. Even later, Robert staat net heerlijk onder de douche, slaat de bliksem in en gaat het hotel over op het noodaggregaat.
Later gaan we een ritje over het eilandje maken met de auto op zoek naar een restaurantje en we komen terecht bij the greenhouse. Een steakhouse waar service en kwaliteit nog belangrijk zijn. De kaart kent de serveerster uit haar hoofd en er wordt een rustig italiaans muziekje gedraaid. Ronald eet hier de lekkerste burger ooit! Er worden echt goddelijke toetjes op tafel getoverd en we zijn echt helemaal happy dat we hier terecht zijn gekomen.
Hierna gaan we terug naar het hotel. Ronald gaat nog even voor een paar foto’s naar het strand en Robert en ik maken ons klaar voor bed. Het was een lange dag……
0 reacties:
Een reactie posten